چقدر تاریک است راههای نرفته ام . چقدر فردا در نظرم گنگ و مبهم شده است .و تصمیم گیری برای فردای نیامده آزارم میدهد. چشمهایم را که میبندم سوزی عجیب وجودم را می گیرد . دلم برای خنده هایش تنگ شده است . نمیدانم خدا را با چه زبانی بخوانم . چه سخت است یاد گرفتن زبان بی زبانی . تن نحیفش گوشه تخت آزارم میدهد . دیگر طاقت شنیدن گر یه هایش را ندارم . صبرم تالانیده . دستهای سرد و بیمارش بی دین وایمانم میکند و نفرین میکنم زمین و زمان و زمانه را . دعایم و دعایش کنید .

خونه آخرین امیده واسه دل خستگی هام

چقدر سخت است دوری از کسی که همه زندگیت برای او باشد . کسی که نفسهایش برایت امکان زندگی میدهد . کسی که آنقدر خوب است که دل دریاییش از همه آدم بدها پر است و تنها میگوید میترا قرار نیست که همه آنطوری که ما میخواهیم باشندو به لبخندی پاسخ میدهد همه بدیها را . هیچگاه از او ننوشته ام .واین عاجز بودنم را از خوبی هایش میرساند و لاغیر ولی امروز دلم برایش تنگ شده آنقدر تنگ که میخواهم بزنم زیر گریه .

امروز مدرسه شروع شد و من بعد از یک دوره بیکاری اجباری به مدرسه رفتم . نه که درس بخونم اینبار شدم مدیر یک مدرسه دخترانه با ۷۰دختر خوشگل که همشون زرشکی پوشیدند با مقنعه سفید. مدیر قبلی مدرسه یک مدرسه بی نظم و کثیف تحویل من داد و همین باعث شد تا کلی انرژی صرف کنم برای نظم بخشیدن به بچه ها و ایضن اولیا . نمیدونم چرا اینقدر پدر و مادرها حساس شدند و پر توقع . یکی میخواست از معلم تست بگیره که میتونه درس بده یکی دیگه وایساده بود حیاط تا ببینه ناظم خوب میتونه بچه ها رو کنترل کنه و هزار اما و اگر دیگه. ومن این وسط نمیدونستم به بچه ها برسم یا به پدر و مادرها. خیلی روز سختی داشتم و حسابی خسته شدم . ولی خوبیش اینه که از عهده همه براومدم و اجازه به کسی ندادم که تو کار مدرسه دخالت کنه. و خوشحالم.